Yollar Benim Umudumdur

Hayat bir yolculuktur! Çok duyduğunuz, fazlaca aşina olduğunuz bir cümle
değil mi? Bir şeyi ne kadar çok duyar ya da söylerseniz o kadar etkisi azalır
diye bilinir ama bu cümle bende hâlâ taptaze. Ben hâlâ hayatın tam olarak
bir yolculuktan ibaret olduğunu düşünüyorum. Hatta belki de sırf bu
nedenle yolda olmak, yola çıkmak, yolculuk ve yol kavramları
heyecanlanmama vesile olabiliyor. Seviyorum hâsılı yolu. Hatta biraz daha
duygusala bağlarsak "Yol umuttur!" benim gönlümde. Bu sebeple fiziken
ya da ruhen yol hâlini korumaya gayret etmeye çalışırım. Çünkü yolcu
olmak, bağlanmamayı gerektirir; hep hazırlıklı olmayı ve vakti zamanı
geldiğinde aniden kalkıp gidebilmeye hazır hissetmektir. Yerleşik
değilsindir bir kere. Başka bir açıdan düşünüldüğünde kalben göçebe
olmaktır aslında yolcu olmak!
İşin sonunda yol nereye varır, bizi nereye götürür; yolculuğumuz nerede
son bulur bilemiyorum ama ben umutluyum. Yine bu sebeple ne zaman bir
yola çıksam, ne zaman bir yol görsem, ne ara bir yola baksam; bu gerçekle
yüzleşip bir kez daha aslolana odaklanmaya çalışıyorum. Çok korkuyorum
doğru ama merhamet edenlerin en merhametlisine sığınıp; içime heyecan
tohumları serpen şu cümleyi mırıldanıyorum tekrar tekrar:
"Yollar benim umudumdur!"