Soylu Soysuz

Elimdeki fazlalıklarla zevk düşkünü sefihlerin karnını doyurmaktansa fukarayı doyurmayı evla bulduğum için ziyafetler vermedim, borç isteyen müsriflere metelik koklatmadım. Adımı cimriye çıkardılar. Asilzadelerin evlerindeki şahsi şapellere resmî üniformamla dikilip gösteriş yapmak yerine, ahaliyle beraber umumi kiliselerde dua etmeye gittim. Adımı dinsize çıkardılar. Mutlakıyet idaresinin yegâne gayesinin tebaanın selameti olduğunu bildiğimden devlete katiyen isyan etmedim lakin makamlarını âdeta bir arpalık gibi görüp sadece kendi keselerini doldurmayı ve akrabalarını memuriyete sokuşturmayı düşünen yetki gaspçısı zorbalara karşı avazım çıktığı kadar bağırdım. Adımı bozguncuya çıkardılar. O iyi yürekli asilzadeleri, namuslu memurları bütün kalbimle övüp onları zalimlere ve rüşvetçilere örnek gösterdim. Adımı fitneciye ve tarafgire çıkardılar. Çoğu zaman öfkemi dizginleyemeyip başkaları için yazdığım dilekçelerde hakikati en ağır ifadelerle gözler önüne serdim ve eğriye eğri, doğruya doğru dedim. Adımı müzevire çıkardılar. En nihayetinde şahsıma atfedilen bütün bu vasıflar tek bir isimde, huzur bozan adam adında birleşti ve beni polis gözetimi altında yaşamak üzere bu şehre sürdüler.